Ummanın Ötesindeki Ülkedir Mutluluk

Asırlardır mutluluğu arıyor bir kız, gözlerinde intizarlı iklimler

Yırtılmış bir uçurtmanın ipini tutuyor çocuk, kulağında ninniler

Kıyım acıların ülkesinde savaşlar, rotasını şaşırmış mermiler

Ellerimde yaşam çizgileri silik, yarınları bilmiyor artık kâhinler

Ummanın ötesindeymiş mutluluk, yolundu yürekten sevgiler

Mutluluk, devrilmiş ağaçların kökünden sular çıkarmak

Çürümüş yüreğimizin retinasında soğuk geceler geçirmek

Dağ rüzgârlarıyla kırışan alnımızı güneşe tutarak af dilemek

Ne zaman ve nasıl yaşayacağımızın ne önemi var ki

Hayat ve mutluluk, her ikisi de kendi yoluna giden

Ve hep farklı menzilleri düşleyen iki zıt kardeş değil mi!

Bir gün, sevginin sabır tohumları boy verince yüreklerde

Toprak altında kalan dinozorlardan geçmişi öğreneceğiz

Evrim geçiren dev sürüngenlerin kanatlarına tutunarak

Cennet ile cehennemi dolaşarak mutluluğu öğreneceğiz

Umutlar ekeceğiz tüm kıraçlara, başkaldırıları bitireceğiz

Ölüleri uyandırıp uykularından, yaşam bitmedi diyeceğiz

Düşün ki sevgili, o al yeleli mutluluk atının yelesine sarılarak

Leylek yuvalarına sevginin göçmen yumurtalarını bırakacağız

Mevsimler biriktireceğiz, sıcacık avuçlarımıza kınalar yakarak

Sevdanın gelgitli denizlerine aysız gecelerde de ağlar atacağız

Unutulmuş bütün şarkıları dilimize dolayıp aşkı mırıldanacağız

Ve bütün bölünmüş bulutları çağırarak yağmur dileyeceğiz

Çağır beni gönlünün sevinçlerine, seninle tüm sorguları aşalım

Yoksul bekleyişlerin penceresini kapatıp aşklara yelken açalım

Göğsümün ataşına ellerinle dokun, mavi denizlere zarlar atalım

Toprak suya sevdalı, tohum rüzgâra, biz yağmura yalvaralım

Islanmış bedenimizle sevişmelere durup, yıldızlara avuç açalım

Mutluluk ummanın ötesinde bir ülke, gel seninle oraya kaçalım