Umudunu Bırakma Çocuk

Dedenin kavalından

Aşığın curasından işittiğin yıllar,

Yıllar içinde, yıldırımlı yağmurlarla dağların öyküsü,

Govend,

Köylerin

Ve yavuklunla uçuk düşlerin

Çalındı...

Kerpiç evinin bacasından dumanın,

Patikada yalın ayak

Sakaların ardından koşuşturmaların,

Ot gölgesinde demli çayın,

Hep sesinde yankılanan o karlı dağın

Çalındı,

Kaldı adımların yarım

Ellerine damlıyor teri alnının...

Öyle zamandır ki

Gelip çattı tüfeğini harlı ateş başında zulüm,

Dönüyor akbabalar havada

Şeytani çizgileriyle karalayarak bulutları,

Korkarsın,

Susarsın

Dudağında her söz yarım,

Kana damlıyor sesleri akşamların

Öğrendin bir de kızıl rengi varmış gecenin,

Şimdi papuçlarını açlığın acısı ile bağlayıp sıkı

Yürü...

Tarlada,

Fabrikada,

Güneşi sırtındaki küfeye yükleyen çocuk

Hamalısın sadece ekmeğinin

Başkaca da hiçbir şeyin değil...

Unutulmuşsun,

Firari umutların,

Ha der

Kılıcını çeker düşman peşin sıra,

Nasıl açtıysa yollarını Musa' ya

Dönmez durulur

Öyle açar kilidini sular sana,

Yol uzak, ırak çocuk

Bu korkuyu bırak çocuk

Umudunu bırakma çocuk...

*Govend : halay / halaya durmak