Umut Bahçemin Gülüne

Gözlerini kısıpta

o belli belirsiz

bakışın

ve

al al olmuş

yanaklarınla

vurdun yüreğimi.

Sen;

tanımaya çalıştığın

sevdalı yüreğin,

diğer adıydın.

Çok zamanlar oldu,

üsküdardan çıktın da yola

usul

usul

sanki bir sağnak yağmur gibi

ve sanki yıkadıkça

hiç yıpranmadan

daha bir beyaz

ömrü;

ağlayarak,

sessizce gülerek

alda

sevdalı yürek,

tepe tepe kullan dedin.

Gün;

giderken

yarı bir ormanda,

meçhul oluşumun,

sancılarımın

esamesi bile okunmayan düşlerimin,

yeniden ve dipdiri haykırışıyla

gelişin.

Ardımda kalan yok artık

ben taşıyabildiysem

ve ben yine

hissettiririm,

hissettirdiğini

anlayabiliyorsam

acaba

bilmem,

haberim yok

niye

bilmiyorum

ve daha nicesi sözü.

Gün;

giderken

yarı bir ormanda,

sen olmuşum

neşelerim

umudum

en belirgin haliyle

yapacaklarım

haykırışıyla

gelişim.