Umut Güneşim
Çâresizlik içinde gezerken, hayâller âleminde
Bâzan bir mutluluk rüzgârı gelir eser gönlümde
Bir rüzgâr ki, kara bulutları katar önüne götürür
Bir rüzgâr ki, içimdeki dertleri siler, süpürür
Gitsin diye beklerken ben, dertlerin son nebzesi
Kesiliverir birden, dost rüzgârın nefesi...
O kapkara bulutlar, kümeleşir yeniden
Ferahlamış gönlümü, hüzün kaplar âniden
Gönül karartanlara, sitemler savurarak
Sayarım dertlerimi boş yere bağırarak
İçimdeki yer ve gök, gürültüye boğulur
Gökte tutuşan ateş, yeryüzüne kovulur
Düşerken yıldırımlar, bir yanda şimşek çakar
Ağlar kara bulutlar, yağmur sel olur akar
Söndürünce yağmur, sel, içimde yanan yeri
Doğuverir semâda, sıcak kâlpli bir peri...
Aydınlatır dünyamı, mutlu olurum, mutlu...
Güneşimsin, doğmazsan; olamam ben umutlu !