Umut Hep Var Aslında

Hiç umut yoktu, diye düşünürken

var olur zaten umut

hiç umut yoktu aşka dersin

kavuşmak hayal dersin

bir de bakmışsın kardelen gibi

hiç ummadığın anda

bir şeyler tutuşuverir kanında

gün yüzüne çıkar umut

öfkeden ve kaybetmekten bıkar umut

o soğuklukları alıp hayat olur aşk olur

yanar yanar gönülde köşk olur...

umudun rengidir mavi

kimi zaman kan kırmızıdır albayrak gibi

kimi zaman yeşil

kimi zaman başımızda eser efil efil

güneşin dağların ardında parıldamasıdır bazen

bir çocuğun elinde ki balondur

Hiç umut yoktu

ne Çanakkale'de ne de başka cephelerde

biz dirilttik umudu

Rabbın dilemesiyle

bir kuru ekmeğin bir tas çorbanın sıcaklığında

biz yaşattık yüreklerde gönüllerde...

umut hep vardı aslında

arayıp da bulmasını

yaraları sarmasını bildikten sonra

odur bizi ayakta tutan

odur bizi yıktırmayan yerle bir etmeyen

vatan sevgisini yüreğine koyduktan sonra...