Umut Kumbarasından Akrep Çıktı
uç uca döşenmiş kaldırım taşıyım
yeni çekilmişti hiza şakül'üm
alnımda çok debelendi çocuklar
sek sek oynarken söküldü yüreğim
misketler arandı kalp yaralarımda
adımlarda hesap soruldu birden
üçyüzaltmışbeş günün hesabı
diyeceğim odur ki
ekim alanını savsaklarsan tarlanın
sapanı boşa düşer kara öküzlerden
on evlekken beş olur verim rekolten
umudun gölgelenir dal boylarında
dolu kumbaranın esiri olursun boşalınca
ömür biçerde paslı hançeriyle bedenleri
boş hayaller bırakır güz hasadında karınca gibi
bazen serseri bir mayında kopar tenin
kopar da yerini dolduramaz emekler
kendini siper ettiğin o tarla
gün gelir alır intikamını serden
boş başaklar misali olursun korkuluk
çirkin kargalar pisler omuz başlarına
sessize alırsın yürek sızını kumandadan
hayat
nedir senin planların garibana
köprüyü geçene kadar ayıya dayı devri bitti
hep çullanıyorsun pervasız dizlerine
kocaman dünyayı yüklüyorsun da hani dermanı
gözün mü kaldı üç arşın bezine
o da kefen misali biçiliyor özüne
umut kumbarasından akrepler yüzüne
03.01.2010
umuda kocaman dünyayı sığdırırsın da o sana üç evlek yer vermez hayatın tarlasında
didinirsin durmadan gözyaşın silmez çünkü garibanlar hep içine ağlar acımasız dünyada