Umut Mevsimi..

Hep bahar olsaydı

Ne çıkardı...

Rüzgarında savrulsam

Avunsam düşsel çizgilerinde

Sana senın kadar susamış olsam

Sonbahar yaprakları hala ellerımde

Hangi dala tutunsam

Gücüm yetmez oluyor

Her denemede bir ıska daha

Daha ne kadar tutabılırım bılemiyorum

Okyanus kadar genıs

Bir o kadar mavi ve derin

Senı bende tututan şey

Ben den ırak yollarına tuzak

Sözden ibaret benliğim.

Söylemek istediklerim vardı

Toz pembe

Şeker kıvamında eriyen

Çocuksu bir gülümsemeden katıksız ,saf

Şimdi onları unuttum

Büyüdüm

Büyüdükçe aslında daha da küçüldüm...

Bu Sonbahar

Sonu bahardan beklenen

Her esintide uzaklara kaf dağının ardına

Ulaşamadıgım , söyleyemediğim

Belkide korktuğum hercümle de

Seninle sonlanır bu bahar..

Bu sondu artık bakalım yeni baharlara...