Umut(suz)lar

Tecrit edilmişken,

Kaç acının rengi söküldü gözlerinden?

Tutuşmuş kirpiklerin,

Yassını tutmamıştı

Yarpalı ay'ın.

Herhalde çocukluğunun gülücüklerinde fire verdi

Endamın.

Serpildi tüm Anadolu'nun tenine ruhun.

Umuttun

Ecnebi edildiğin memleketine

Bedeninin astarına değmiş umut

Süsünü verdiğin umutsuzluk

Çile buyurur zamandan,

Saatler yelkovanın yaltakçısı iken

Özgürlüğün böğründe açılır,

Umutsuzlara.

Nar çiçekleri büyür prangalı bakışlarından

Nineler saçlarından sağar tüm dedelerin kasvetli duruşunu.

Zaman sana en dar tabuttu

Ölüm tel örgülüyken

Umutsuzların mabedinde,

Kefen sarkıtılmış düşler salıverdin.

Tuz yaladıkça yaraların

Merhemin olur tüm çığlıkların

Düşünde bir kelepçe

Gırtlağında bir mahkum doğuyor

İnfilak ediyor umutlarını, kargalar

Kör parmaklıklarda

Cani adımlar yankılandıkça kulaklarına

Şehrin orucu bozulur yalnızlığında

Radyolarda silah sesleri,

Eski bir fotoğraf,

Kabzası ile parçalar yüreğini.

Debelenen umutsuzlukların çığlığında

Firari umutlar tirşeleşir bedeninde.

Kaç küsür umut var?

Taçlanmış yüreğinde

Deniz sessiz ağlamalarda çömez dalgalarla

Yağmur,

Bulut,

Umut, yarım gölge

Umutsuz yamalı hüznün

Bekler şimdi

Umutsuzlar rıhtımında

Sekte edilmiş umutların

Yangın çağırırken

Acıların şehri Grozni'den.

Hangi esrarın belası düşürdü saçlarına dumanı?

Yılmaz Güney'e dairdir.