Umutsuzluğun Son Perdesi

her yolu denedin

olmadı

kimi gün oldu direndin

kimi, gururundan vazgeçip

yalvardın

bazen acılara boğuldun

bazen içine gömdün gözyaşlarını

çaresiz kaldın kimi zaman

umut vardı hep bir yerlerde

avuttun kendini çocuk gibi

arsız bir dilenci gibi

her seferinde

yüzüne kapanan kapılara

yüz sürdün

rezil oldun ey gönlüm

bu sevdada küçüldün

biliyordun çoktan kaybetiğini

konduramadın üstüne

kabullenme zamanı şimdi

kaybetmeyi sineye çekip

daha fazla düşmeden ayağa

yürü git

hep yalnızdın zaten

bir başına, en azından onurlu

kahrolası yüreğimi söküp

koca bir taş bastım yerine......