Unutma

yutkunduğun günleri ipe dizdikçe bir bir

gözlerindeki hıçkırığın izi renk değiştirir

bir de bakarsın ki tüneyivermiş eylül

aklaşmaya yüz tutmuş ipek saçlarına

gülmeyi unutan yüreğinle

inadına

sevmeden de yaşanabileceğini sanırsın

boşu boşuna

karanlığa kurduğun sessiz ve eğreti köprülerde

duyan olmaz çığlıklarının çınlamalarını

kendin söyler sonra yine kendin dinlersin

...

...

sen

iyisi mi dinle beni

güneş çiçek açarken

uyandır kış uykusunda unuttuğun gülücüklerini

iki bahar arasına gerdiğin ipte kurut

dişlerinin arasına sıkıştırdıklarını

artanları da gün mavisi bir uçurtmanın kuyruğuna bağla

sal ipini sonra

uçsuz bucaksız boşluğa

şakaklarından güz akan bir derenin suyunda yıka

dudağının kenarına yapışan çamurlu sözcükleri

göğüs kafesinde sıkışan tüm fırtınaları kus

yosun tutmuş yeşil kayaların üstüne

uyakları çıplak bir şiirin tam ortasında

yağmur damlalarına çiğnetirken düşlerini

buğday başaklarının gökyüzüyle öpüşmesini bekle şimdi

sol işaret parmağımın ucuna iyi bak

için için yanan kırık bir si bemolüm var benim

sana ilk kez söylediğim

biliyor musun

umut hiç tükenmez

sakın ama sakın unutma

09 / 2014 SIĞACIK