Unutmaktan Yanayım

Dur!

Bir biçare gibi

Dertlenecek değilim...

'' Vuslata beş kala demişti şair...

Bir kör gecenin içinde miydi

Yoksa bir gün doğumu mu?

Vaktin arka planında vuslat neydi... ''

'' Kaçıp gitmişti işte...

Ne önemi vardı hislerin.

Vuslata mı beş kalmıştı ha.

Gitmek için mi beş?

Kalmak için mi beş..? ''

Sus !

Unut, sorgulama !

Ne vuslatı arıyorum

Ne adını anıyorum

Ne de çaresiz yanıyorum..

Duy !

Ne gecenin körlüğü

Ne yeni doğan gün

Hiç bir şey anımsatamaz

Ben unutmaktan yanayım...

Bil !

Demlene demlene

Özümü arıyorum.

Her girdiğim labirentte

Hu deyip duruyor

Hep doğruyu arıyorum..

Hayır !

Aldanma bulamıyorum.

Doğru; yalan olmuş.

Sevgi ; sanal olmuş.

Şimdi anlıyorum