Unutulma Korkusu

ben sana rüya dedim,

sen bana kabus oldun

renk renk çiçekler ektim

sen zalimliğinden yoldun

bir pembe gül bile veremez miydin

sen bir umut beni sevemez miydin

şu kahbe dedikleri yalan bildikleri

ama yine de vazgeçemedikleri

kavanoz dipli,dibi kara kaplı dünyada

sen beni bir an olsun gözlerini aralayıp

gördüğünü belli edemez miydin?

aşk hep acı mı olmalı,hiç mi yok tatlı olma ihtimali

azıcık?

bir damlacık?

şu kadarcık bile mi yok?

çiğ köfte gibi midir aşk

hep acı

tatlıyla dahi kesilmeyen bir tat

ağzını büken karnını ağrıtan....

neyse benim derdim aşk olsa iyi

benim derdim aşk değil ki!

sensin umutsuz vakam

trafik ışıklarında olmayan rengim

sade kakaosuz dondurmam benim

ben seni çocuk gibi severken

sen beni hep cimcikledin

kalbimi hep silkeleyip kenara ittin

oysa ben aslında havalı

burnundan kıl aldırmaz

bencil biriydim.

geçtim ben de geçtim

hayatın içinden ipek bir ip gibi

yumuşakça hissederek

sonumu bilemeden

sonsuzlukta salınarak

avare avare geçtim...

gençtim.

cesedimi bile bulamayacağın bir devirde

yüz yıl sonra gel istersen

beni en kötü halimle an .

yeter ki hatırla,unutma e mi.