Unutuş Dahilinde
Gözleri hep aynı boşluğa bakardı kalbimde
Acılı fırtınaların soyisimini çalardı bakışları
Bir bana gülmezdi kalpleri
O imkansız adamların imkandan ayrı...
Ellerim kibrit çöpü kadar hatır görmezdi
Tutulmazdı
İmkansız bir düzenin duvardan kasıt
Görünmeyeniydim o adamlara
Her biri aslında bir kişi;
Bin imkansızlık...
Uçurdum eninde sonunda kalbimi ben de
Yalnızlığın ipine bağlı bir düzende
Çiçekler kalbime soldu
Gözler közümde unutuldu
Sevilmeye alışkın değil bu bünye
Saatin alarmı hep sevmeye kurulmuş
Yazık!
Geceler transparan bir kıyafette
Avuç içindeki bir öz güvenle
Unutuluşa soyunuyor
Sevmem ben öyle...
Mektubumu verin
Ayrılıyorum sevmelerimden...
Unutuş dahilinde
Fakat
Ve ama
Hepsi aynı anlamda
Çekildiniz rüzgarımın acıtan saçlarından
Bir peruk taktınız hep sevişime
Kel bile kalamadı imdatlarıma
Şarkı değişti son aynı
Sevmem ben öyle
Mektubumu verin
Ayrılıyorum sevilmeyişimden...
Bir rast makamı sigara tüttürüyor
Alkolün sek ve sadece suya değen kalbinden
Öpüyorum kırıkça...
İkiye ayrıldım ruhen
İmkan dahilinde imkansız kaldım
O adamlara
Aslında hepsi bir kişi;
Küf sıçratan aşkları tercih sebebi hancısı...
Yok sevmem ben öyle
Mektubumu yırtın
Ayrılıyorum günün aklıma siz saçışından...