Ürkütür İçimi Yalnızlığım

hangimiz gördü

kıyametin içinden akan dereleri / bulanık

sularında oynarken çocuklar üstelik / hangimiz

gördü içinde yıkanan günahları?

insana dair sorgulanacak çok şey var / akıl

dolaşır başıboş kentin sokaklarında.

sıralanır insanlar tapınak yollarına / merdivenler

salkım saçak / gencecik çocuklar

sarkmış yarıbele kadar / korkuluklardan

sarkan akıl / kim görür sokakların günahlarını.

kapı kollarına asılmış bir ekmek kadar

basit değil / hadi

geç özgürlük türküsü söyleyerek

karşı köprünün altından / daha

dün öldürülmüştü Ali İsmail.

hangi tablo bekler insanını resim atölyesinde

ya da yazılmış şiirler/ nerede

çeşit çeşit gazeteler geçmişten gelen?

ürkütür içimi yalnızlığım, sessizliğim tadımdan öte.

ihtişamlar!

en parlak yıldızınki kadar düşer kıyamete / biz

geleceğe akacak temiz suları beklerdik / geceye

kar tanecikleri düşerken sıkışıverdi araya yağmurlar.

görürüm resimlerden çocukları,

görürüm bir silah ve adam /

şafak vakti vurulurum /

bedenimdir, düşer gelecek.

bir şimşeğin çakması ile dönüşür alev topuna gökyüzü

mermi sesleri... yerde yatan bir adam!

cennet yağar düşlere, ya bedenlerdeki kan?

ben cehalet diye haykırayım, sen anlat en baştan

ürkütür içimi yalnızlığım, sessizliğim tadımdan öte.

Bursa – Aralık, 2016