Usandı Benden

Can cefâya doymaz derdim eskiler

Doğrusu, cefâ da usandı benden

Nutuk verir olmuş, eyvâh, keşkeler

Âhdim de, vefâ da usandı benden !

Sâbrıma sataştım sebâtım şâştı

Tahâmmül sınırım, hududu aştı

Bir bilsen içimde kaç kazan taştı

Huzurda, sefâ da usandı benden

Aklımı köle ettim , fikrimi tutsak

Hasreti öğün ettim, umudu kursak

Ateşte yanalım bir an uyursak

Uykuyla, rehâ da, usandı benden

Şaşırdım kıbleyi, yönü yitirdim

Sıfırı tükettim, yoğu bitirdim

Mutluluğu yalnız akla getirdim

Olmayan behâ da usandı benden

Kolaydı sözlere, dil üzmecesi

Bir iki satırla hâl düzmecesi

Çözüldü sonunda âşk bilmecesi

Şiirde bâha da usandı benden

Murat Çakıroğlu

Nihâi