Üstü Kalsın Yaşamdaydaydık
Üstü kalsın yaşamdaydık
---
Hepimiz birer çocuk,
Birer zamandık.
Gülünç zamana inandık.
Gülümsedik!
Bir o kadarda göz yaşına aşıktık.
Büyüdük...
Sonu biten umutların,
Kahramanı olduk.
Az güldük,
Çok ağladık!
Sonunda hep umutlardan olduk.
Hepimiz birer mutluluk fakiriydik.
En küçük mutlulukarın,
En görkemli imparatorluğunu kurduk.
Dilediğimizce sevdik,
Dilenerek sevildik.
En masum yalanarın tepesinde,
En umarsızca hayallerimizde,
Ruhumuzun çizgisini,
Yüreğimizin soluşunu,
Bulduk!
Elini uzatana teslim ettik,
Yaraları kabuk bağlamayan ,
Önce gülüşümüzü
Sonra yüreğimizi...
Kaç kez parçalandık !
Sayan oldu mu ?
Günleri üzerine örttük,
Gözyaşı nakşımızla ,
İlmik ilmik hasretle...
Yarınları giydik.
En bahtsız ümitlerimizle.
Oysa en samimi gülücüklerde,
Her gün kaybolduk.
Üstü kalsın yaşamın,
Yandaşlığında kendimizi hep,
Dışlanmış bulduk.