Üşüyen 'kar'cıklar

Kaç kere ağladım

Bu sabah hariç

Korkumdan gözyaşım akmıyordu

Düşer diye korkuyordum

Soğukta..

Kışın...

Gözyaşım donar diye

Korkuyordum...

Dışlanıyordum

Kartaneleri tarafından

Tutuyordum onları

Sıkıyordum...Sıkıyordum...

Ve bir daha yaşamayacaklardı

Eritmiştim

Hak etmediğim karlar

Hak edilemeyecek kadar

Üşütüyorlardı beni.

Kışın ortasında

Yalnız başıma

Karanlık beyazlarla doluydu

Her tarafım

Hepsi beni dışlıyordu

Bana destek veren tek kişi

"Ben"dim

Kırıyorlardı kanla dolu kalbimi

Soğutuyorlardı

Kendi soğukluklarıyla

Yalnızlık soğukluyuydu belki

Belki de beyin yetmezliği

Grip olmuştum

Gözümden istemsiz şekilde

Yaş çıkıyordu

Korkuyordum gene

Ağzıma karışır diye...

Sebepsiz yere ağlıyordum

Benden özenenler

Benden tembeller

Şimdi yanımda

Bana öğretiyorlar

Bıkıyorum

Hayatın acımasızlıklarına

Acıyorum bazen

Hayat ve hayata karşı

Dik duramayanlara

Hayatın isteklerine uymuş onlar

Hayatın köpeği olmuşlar

Yoktur benim gibisi

Hepsi aynı

Üstüme üstüme geliyorlar

Ne yapacağımı şaşırıyorum

Yaratan neden bana yardımcı olmuyor

Herkese torpil geçirilmiş

O'nun tarafından

Ya ben............................................... .!

"O en büyük"

Titriyor

Titriyor ellerim

Kırışacak biraz sonra

Zaman geçiyor hızla...

Zekamı kıyaslıyorlar

İçimi bilmeden

Beni bilmeden

İstemiyorum

Hakkımda yorum yapmalarını

İstemiyorum benim varlığımı

Bilmelerini

Onlar için "yok" olmak istiyorum

Çünkü değersiz insanların

Benim gibi değerli insanları

Düşünmesinden korkuyorum

Yine de

Yalnız yaşamaktan korkuyorum...

Acımasızca

Ezip geçenlerden korkuyorum

Yine

Yalnız

Yapayalnızım

(Çok küçükken yazdığım şiirlerden...)