Üşüyor İçimde Karanlıklar

Sana dair tüm kelâmları

Sızlattım gözlerimde...

Ağlamadım belki ama

İçimde yandı tüm şairler

Avuçlarım kül kuyusu

İnledim şiirsizlikten....

Dilimde söylenmemiş sözlerin âhını

Vurup sırtıma

Düşlerimin ıslak sokaklarında dolaştım durdum

Şemsiyesiz...

Gülüşünün gölgesi düşmüştü kaldırımlara

Ürkek gözlerimde adın vardı

Sen yoktun...

Susamış sahra misaliydi

Yürek sana

Gönül gözesinden içtiğim

Bir damla suydun...

Gittin..

Kızıl hüzünler

Çatladı dudaklarımda

Çöl yangınlarına bıraktım adını...

Takvimler ağladı ardından

Üşüdü firakınla aylar

Zaman

aralık

Sen

Sonbahar

Ben

Hayatın dalında titreyen yaprak

Söktü kökünden

Ömrümün ağacını

Adı ayrılık denen

Sancılı hoyrat...

Hiçbirşey eksilmedi yine de sevgimden

Gönül hâlâ sana meftun yâr!

Adını yıllar

Seni yollar sakladı

birtek benden...

Hayalin süzülüp durdu

Solumun aynalarında...

Zamanın zembereğini kırdım

Ayrılığın saatinden

Vakit akşamdı

Neye yaradı sevgili!

Çoktan gitmiştin sen benden

İçimde siyaha bürümüştü

gün rengini

Sönmüştü gözlerimde ışıklar

Esmer bakıyordu yarınlarıma

Uzun boylu yalnızlıklar...

Yokluğun kırık kirpiklerimden

salındıkça uykularıma

Gün/eşini kaybetti

Aşkı düşürmedi bir daha

Şarkın nüftesinden sabahlarıma...

24.05.2011