Utancımın Nü Resmi

Ağaçlar düşürür yapraklarını,giysilerimle bir,

Niyeti gizlemekmidir çıplaklığı mı bilmiyorum.

Mavi gömleğini giyerken gökyüzü

Bedenimi saklarım utancımdan.

Gece lacivert renge boyandığı vakit

Bulutlar ayın önüne asarken perdesini

Atarım kendimi soguk kaldırımlara.

Vapur sesini duyduğumda

Deniz dalgasıyla okşarken kuşluk vaktini,

Pencereme konmadan sabah kuşları

Titreyen bedenimle dönerim kendime.

Dolaştıkca insanlar sokaklarda

İçimdeki hüzün soyar utancımı

Kalırım yalnız bir başıma.

Gün ışığında

Kaçarken bedenim toprak yolldan,

Cesaretin varsa

Hadi giyindir beni...

Bak ağaçlar yeşeriyor;

Bahar aşkına

Şu yoksulluğumu gizleyemem ya...