Utandım Doğadan

Orada; dağın tepesinde,

Kimsesiz iki kaya, huzurlu ve mutlu;

Gölge etmiş çam ağaçları üstlerine.

Bir yerde birleşip anaçlaşmış ve mağrur

Yarığından güldür güldür doğuyor sular.

Hayretle baktım kayanın oyuğuna

Duru çıplak su buz gibi ve saf

Geliyordu Dünya?ya!

Çevreye baktım; kimsecikler yoktu;

Ne in, ne de cin! Yalnız

Çam ağaçlarının dallarından süzülen

Güneş ışınları vardı onu kutsayan.

Avuçlarımı uzattım; doldu taştı;

Gönlüm gibi, yüreciğim gibi, sevdalarım gibi!

Su doğarken çıplaktı, utandım

Ben de soyundum, attım kendimi suya

İçimi gördüm, belki BEN idi gördüğüm:

İşte beynim, kalbim ve birer yıldız olan hücrelerim;

Cinler, periler yoktu; su çıplak doğuyordu;

Tantanasız; güneş gibi, insan gibi!

Çıplak doğuyordu su;

Gönlüm gibi, yüreciğim gibi,

Çiçeklerim, aşklarım gibi,

Oğlum gibi!

25 Nisan 1980