Utangaç Başakların Arasında
yersiz yurtsuz harflerin
iç sıkıntılarında
sözcüklerim üşür
nesirler boyu
nazım şeklinde
alt alta
sıralansa da
alacaklar
yine de nehir boyu
akıp yolunu bulur
sebep sanıp ertelediklerim
ve düş bahçemden
rendelediğim renkler
baharlarımın yapraklarının üstüne
sarıya bulayıpta
poyraza sarıp
denize saldım
düşünür dedim kendi kendime
o görünmeyeni bulur
avucumdan kaçırdığım rüzgarlar
bir müddet
saklanırlar
karanlıklarda
ve fakat
yakaladığında yağmurlar
damla damla
konarlar siyahlığımın üstüne
tersine geçmiş hayat köprüsünün
üzerinden geçerekten
ve yıldız kayar
gecenin sesinden
öyle kalakalırız
siz
ve
ben
utangaç başakların arasında
çırılçıplakmışcasına
beyhudelere
sürülür silüetimiz
kaybolurcasına
sahi
bu kadar yorgun muydunuz siz
biz severken
ki biz beklerken
giden adımlarınız sahi miydi
gerçekten
içimizdeki yokluğa dair
sevgi
nefesiniz miydi sahiden
öyleydi sanarken
ve öğle vaktindeydi yüzüm
hal böyleyken
ayaklarınızın izi güneşimizi söktü gökten
ve uzanıp sonsuzluğa aşkı diledik
bir gece sönerekten...
25.01.13