Utanır Oldum Kalemimden...

/İşe yaramaz bir kap buldum önce

Tüm hatıraları koydum içine

Bir şişe kolonya döktüm üstüne

Tek kıvılcımla yok ettim seni!/

Biraz sararmış bir kağıt, yıpranmış

Yıpratılmış...

Kırık dökük bir ben başında...

Utanır oldum kalemimden

Seni yazıyorum hala!

Numaralandırılmış hayallerim

Önce bu, sonra şu...

Başındaydın o defterin.

Gittin!

Öksüz kaldı ümitlerim.

Ben ay ışığıydım, sen karanlık

Beni karartamazdın...

Ve sen saklandıkça aydınlatamazdım.

Tek başına olabilirdin belki

Ama ben bir işe yaramazdım.

Karanlık yüzüm olduğundan sevdim seni

Çirkindi o tarafım, senle güzelleşti

Artık ne ışık var ne karanlık

Dört duvarı boyuyor karamsarlık!