Utanıyorum

aşk; dile pelesenk bir palavra,

sürçmez hiç, hep severken,

ama yalan, yalan bu eski dava..

dilimden, kalbimden, sevgiden

utanıyorum; utanıyorum gitmelerden..

yürümekten..

cennet gözlü beşerden.

sevgilerinden, samimiyetinden,

utanıyorum..

utanıyorum kendimden..

bu şehirden, bu şehirde olmaktan,

görmekten; yüzleri görmekten

insanı insan görmeyen,

insandan utanıyorum..

sevişmelerimden,

yatağımdaki kadının çekip gidişinden,

kalbimin fesatlığından, zevklerinden,

ölümün merdivenlerine gül dökmekten,

utanıyorum..

niye doğdum?

onu da bilmiyorum; isyan etmekten,

utanıyorum..

haddime değil sevmek

bu yoldan yürümekten; utanıyorum.

aşkmış; olmayan bir sevdaya tutulmak,

anlamsız cümlelerdeymiş aşkı yaşatmak.

kalbime dokunmanı anlamsız kılan,

duygularının olmayışından,

kalbi gerçeğe kapatan,

aştan; utanıyorum.

konuşamıyorum,

yanaklarımın al al kızarışından,

anlatamamaktan derdimi,

korkuyorum; utanıyorum.

neden yazdım bilmiyorum,

kalemi elime alışımdan habersiz,

reşit olduğum bu yıldan,

ayrılıklardan, yanlışlarımdan,

ve şu an döktüğüm,

her satırdan; utanıyorum.