Ütopya Hayat

Aslında bakarsanız bir ütopyaydı yaşam

Hayali kahramanın hakiki silueti

Ha bir de böylesine siyah değildi akşam

Yalnızca yıldızaydı şartsız mahkumiyeti

Sonra bir el dokundu ne sihirdi ne büyü

'Bırak' dedi gençliği, 'hayat sen artık büyü'

Önce masumluğunu savurdu uçuruma

Çarptıkça kayalığa parçalandı sessizce

Dedim 'kim üzdü seni' yanıt yoktu soruma

Terk edince kalbimi baktım her taraf gece

İşte böyle başladı hayata acıyışım

Sözcüklerle dost olup şiirle sancıyışım

Güldürmeye çalıştım kimi zaman hayatı

Çünkü nadir de olsa o beni güldürürdü

Kimi zaman pembeye boyadım kainatı

Bilirdim inanınca kul zoru oldururdu

O yüzden imkansızın peşinden fazla koştum

Alınca mükafatı çocuklar gibi coştum

Sıcak el arıyordum soğukta tutacağım

Yüreğimi ısıtan, umudumu dirilten

Mutluluk balçık olsa el ele batacağım

Bana huzur bahşeden hayatımı yücelten

Ve bir gün aradığım o 'umut' güldü bana

İçtim aşk şerbetinden huzurla kana kana

Sanırdım ki yalnızca güneş doğarmış güne

Hayatın anlamını bilmiyordum o zaman

Bir an tüm acıları mahkum ettim sürgüne

Sarıldım evladıma, sanki canımdan bir can

Mazinin defterini sıkıca mühürledim

Mutluluk çığlığıyla dar gecede gürledim

Anladım ki hayatta yürürken yavaş yavaş

Takılıp düşsen bile kalkmayı bileceksin

Eğer bu bir oyunsa ya da huzura savaş

Donanıp sevgilerle öfkeyi sileceksin

Çünkü her başlangıcın mutlaka sonu vardır

Şu ölümlü dünyada ne kadar gülsen kârdır