Uy( T )anış

Bahar demini vurur geçmiş kıştan kalma tortuların pasına

Yeni umutlara eski adaklar yamanır

Mecalsiz bir ezgidir emekçinin bestelenmiş isyanı

Emeğin hezeyanı kürsüdeki ?adam'ın parmağına dolanır

Tecavüz yılgını halkların onurundan ibret alamadan

Gözü açık gider mütecavizler bu dünyadan

Görülmemiş hesapların faturası birbirine ulanır

Emeği hiçe sayanların haklarına zeval gelmesin diye

Pike yapar bomba dolu uçaklar, gökte ölüm uçar

Bulutlar yerden utanır

O şimşekler ki yere göğe şakırdayan ışıklı kırbaçlardır

O şimşekler de tıpkı bulutlar gibi kahırlanır

Rüzgâr hangi kentin sokak çöplerini havalandırmada şimdi

Hani nerede o denizleri çalkalayan mahşeri fırtınalar

Ölüm saçarken uçaklar her yer sütliman!

Oysa bir rüzgârla nasıl da zangırdatır penceresini gecekondular

Ölümün ibresi doların yeşilinden yanadır

Uyansın artık ölü uykusundan ninnisi küflenmiş çocuklar

Kepengi çekilmiş göz kapaklarını aralasın bu millet

Ses tellerine mızrap vurulsun! Başkaldırının türküleri çalınsın!

Safıma omuz verin sesime ses!

Çıt çıkmıyor sokaklarda hani nerede herkes!

Birisi kaldırsın yerden çamura belenmiş onurun bayrağını

Birileri kılıç kalkan kuşansın arınmak için insanlığından

Birileri kalem kâğıt sancısı düşler kursun sevgiye dair

Sıkılmış yumruklara beyaz güvercinler adansın

Tütsüler yakılsın zeytin dallarından

Çocukluğumuzun salıncağından inip

Darağacına asılsın kul hakkı ile tıkınanlar

Çocukluğumuzu çalanlar kör kuyulara kapatılsın