Uykusuz Gecelerim

Yok olur dokunsam, en gerçek gerçeklik bile ansızın

Paramparçadan da beter parçalanmış dört bir yanım

Kan ağlar halime içimi yiyen kansız kader

En yakın dostuymuş insan kendinin meğer

Uykusuz gecelerimin başında.

İlk kezlerimizi hatırlıyorum oysa, geceleri bakışırken tavanla

Tabana kuvvet koşuşumuzu el ele, ayrılığa

Seyahatname değil ki yırtıp atasın sayfalarını anılarımın

Yetmiyormuş hiçbir şey gücüne şarkıların

Uykusuz gecelerim yine başımda.

Başka bir el mi bu da gölgeler oyununda

Gözlerimin esir kaldığı bu soğuk tavanda

Camdan sızan ince trafik sesleri eşliğinde

Sızlıyor başım yaşanmışlık-yaşanmamışlık eşitsizliğinde

uykusuz gecelerim yine iş başında.

Düşüyorum, kırılıyor elimi attığım her bir dal

Giderek seyrekleşmekte saçlarım gibi, daha da incelip tel tel

Dayamak susamış dudağını uyanıp gece yarısı boş şişelere

Umutlanmak gibi dolabı açtığında takılırsa gözün boş kaplara

Durdurun, tutun beni; uykusuz gecelerimin başında.