Uykusuz Şiir

Döndükçe kendi içimden

Balçık içine batmaktayım.

Ayna söyle;

Nedir üzerimden,

Atamadığım serkeşlik.

Korkak bakışlarımı gömsen içine

Bir cesaret duruşu

Görünür mü gövdende.

Kendime olan gitmelerim

Çevreme kör olan hep benim.

Nedendir bu labirent örmelerim

Hep çıkmazlar

Kendi eserim.

Uykuya gömmek istiyorum,

İradesiz yanımı;

Parlatıp parlatıp vitrine çıkan

Hergün yeniden tekrar tekrar oynadığım

Tek kişilik tiyatroyum.

Alkış alkış bekliyorum,

Hani nerde o büyük eserimi öven

Karşımda ayna olan

Yalan benler nerde.

Ah dost

Kaçtıkça kendi çevremde

Daha bir daraldı yanım

Biliyorum,

________vaktin zihnime ettiği oyun bu.

Serzenişlerin çoğu anlamsız

Hiç söylememiş olayım.

Dediğim gibi,

Vakit bitti,

Yarına doğmak için

Uykuyla temizleyip beynimi

Ben, sonra sonra olayım.

Zorladıkça boş kafayı

Artık, saçmalıktan başka ne çıkar

Ömür her insanda ayrı bir maden

İşlemek bilirim ki çok zaman alır,

Boş laflar hep,

Kendi bakışlarımda kalır.

Kuzeyi gösterecek yıldız hep vardı

Görecek bakış yoksa,

Samanyolu kadar yıldız yağsa

Kendi karanlığında kaybolur

Ferasetsiz insan.

Allah'ım bize kendi kör

Anlayışımızda bırakma

Rahmetinle yargıla.

(Şubat 2010)