Uzak Çocuk Ve Ben
I
Çocukların unutmaktır büyüsü
Sıyırıp alırlar kırların üzgün kalbinden
Günlerin tozlu belleğini
Açar solar unutmanın dere taşları
Çocukların dönüşümünde
Oyunlarını gökyüzüne ödünç veren bir duruluk
Yolların gamzesinde
Koşup durulmanın kısa listesi
Bahçelerin ellerinde ışır göz ucuyla
Ömür dere kenarında parlar
Sararıp çoğalır kazıdıkça okul günleri
Anılar gündeme girerse
Kucak dolusu yılların bir ayağı takılsa
İncecik kırılır çocuk sesleri
Çocuk, kırların eteğinden akar
II
Kim ölçer solgun günlerin sözcüğünü
Sahi kim ölçer patikaları
Gönül rengimi kamaştırsa ay yeli
Gölgem olur rüyalar
Biliyor musun, yolları izler sevdalar
O tozlu kuşmavi günleri
Sokaklar eğitti beni, alfabem taşlar
Bir bakmışsın beni unutmuş kırlangıçlar
Yaz bahara doymadan
Hayatımın önsözü, o ergen yıllar
Ah, bir bilsen
Kelebek anısı ömür dediğin
Kırlar eğitti beni, alfabem kuşlar