Uzaklığın Karanlığı
bazen
bitmeyen bir sessizlik yaşanır
bir bozkır uğultusu sarar
uzaklığın karanlığında
kendi halinde köyün bekleyişi
kısa ziyaretler
gelenlerin dönüşleri
sessiz hatta telaşlı
yakın uzak gurbetin insanında
tuhaf bir bağ
unutur gibi seviyorlar
giderek daha mı az seviyorlar
ve hangi mevsim gelecekler
köyün büyümüş çocukları
ve ne zaman yaşanır
yerinde durmak bilmeyen bahar
ah yılların çizgileri
geleni gideni olmayan
acıları irileşen yaşlılar
köyde akşamlar uzundur
geceler geçmez yolculuktur
öyle gün geceler olur ki
usul usul sis basar
bir çığ gibi köye dolar
bilmiş gibi köyün yalnızlığını
elem keder acılarını
kendini iyileştiren bir yaradır
beklemek
kaç acı birden inen yürekler
sabırla dokur
yolları gözler durur
duaların güzelliğidir
hayata tutunmak
köye yaslanmak..
mustafa kaya
17.02.2022 / istanbul