Üzdük Onu

Üzdük Onu

ah edemedik hayıflanamadık

çoban olamadık

üzdük onu

üzdük...

o çoban ki

ruhunda aşk sözünde vefa

gözyaşları kevser

pervaz etti çöllerde

koştu insanlığın efendisine

ya biz ne bir damla yaş

ne ötenin sevdası

ah edemedik

hayıflanamadık

üzdük onu

el değmedik mahrem

iniltisiz sokak bırakmadık

savrulduk rahatın velvelesiyle

gazel bile olamadık yorgun poyraza

ah edemedik

hayıflanamadık

çoban olamadık...

üzdük onu

?Medine'nin Gülü?nü

hem neyimiz eksik ki

saldık kendimizi

işvenin kucağına

unuttuk hüzünlü tepeleri

sönmeyen gecelerde

ah edemedik

hayıflanamadık

üzdük onu

üzdük...

10.10.08 Bursa