Üzerlik Kokusu

I

sessiz

sakin bir gece

-yıllar geçti, kurtların ulumasını duymalı bu şehirde-

hava ılık

ve yağmurlu

günahlarından arınıyor alaca

damla damla çoğalıyor huzur

II.

ne tuhaf değil mi?

bazen huzurunu kaçırıyor insanın huzur

kötü bir şeyler olacak endişesi

sürekli beynimin bir köşesinde

alıp götürüyor bir güç beni,çocukluğuma

üşüyorum!

üzerlik kokan

toprak damlı evimizi hatırladıkça...

(Peşimi bırakmayan acılar)