Üzgün Atlar Ülkesi

İçimdeki atın ayağını sen kırdın

Kim vuracak

Üzgün atlar koşuyor uykularıma

Bir tren geçiyor kalbimin ince sızısından

Son istasyonu olduğum bu yol

Bu yangı bu feryat

Bu susku ve bu kuş uykusu

Bir çıban telaşıyla patlıyor kaburga boşluğumda

-Söz geçmişim okunuyor bir mermerin o gri duruşunda-

Yolculuklarda buldum bir yanı çocuk

Bir yanı yıllar yorgunu o muazzam gözlerini

Üzgün atlar konuştu benimle

Sen duymuyorken

Şarkılarım trenden atladı

Raylar can revan

Hadi bana şiir söyle

Şarkı oku gece biterken

Atları sür

Rayları koştur

Sarılmadan ayrılırken

Biz seninle alışılmış sözler ötesiyken

Gözlerimden okşa ağrıyan kalbimi

-bir intihara bilek oldu kalbim

oysa kalbim

senin ellerindi sevgilim-

Toynakları kırık atlara çarpıyor trenler

Katledilen bir kavmin son sesi oluyor aşk

Ölüm hep zamansız

Mekânı yok hiçbir yokluğun

İçimdeki atın ayağını sen kırdın

Kim vuracak

-üzgün atlara ülke oldu kalbim

oysa kalbim

senin cennetindi sevgilim-

Senden sonra yazılacak bir şiir kalsın istemedim bu yüzden

Yüzünden, ellerinden, cennetinden kovulan ben

Atlayıp son vagondan

Vurdum o çok sevdiğim atları şakağından

Hadi bana bir mezar çağır

Bağır içindeki terkedişi

Olmayan şarkımızdan ağıtlan

Sonra git

Çıkıp sana koştuğum bütün kapılardan

-bir cellada kimlik oldu kalbim

oysa kalbim

ürkek bir çocuktu sevgilim-