Üzgünüm

böyle söyleyeceğinizi biliyordum

üzgünüm

ama bir şans dilemeden önce kendine

ağacımızla konuşup geçmişimizi dinleyin

kuşları kucaklayan yeşillikler hala üzerimde

hafızasını yorgun dallara uzatmakla

sabrını esintilere harcamış bir yaprak gibi

güneşi bekliyor olacağım

üzgünüm

kurcaladığım gök incinerek gitti

ve ağırlaşan kanatları bırakıverdi kendini

dilim suskun

bir suskunum ki hiç sorma

ağzımı açtığımda dağın başında sisler

uçurumlara yürüyüp atlayacakmış gibi

bir adım daha ilerlemeye mecali kalmamış yağmurların

kalplerini sıkıştırıyor bulutlar

değilim belki

daha çok şey öğreniyorum kaynadıkça

bir ağaç gibi sabırlı durmayı göğe

sevinmiyorum değil bazen

hayallerimle yansımayı kırılan suya

balıklarla dertleşiyorum buz gibi

ve nefes almayı öğreniyorum sizinle

gelip çatıyor gerçekler

bizimde söyleyeceklerimiz var biraz

dümdüz bir akış içinde dağ dağ olmaktan

kararını değiştirip daha uzağa

ovaların hür gezintisine binip size kavuşmak istiyoruz

lakin hatırladıklarımızın bir dili yok

kıyıya vuran dalgaların beklediği

yeni bir anlam gibi

tutunurken sert kayalara

duymanız yeterli

desek de bir hayli cılız kişniyor atlar

dolu dizgin kalçalarınızı yırtan aheste

bir yorgunluk belirtisi sığındığınız yer

bırakın ağaçların durgunluğunu

onlar yalancı baharlara sığınıp uyuyabilirler mevsimler boyu

ya siz

ulaşacağınız yer ne kadar uzak

bir de tebessümünü yitirmiş sevgilerin

duygularımızı terk ettiğini düşündükçe

çıldırmamız isteniyor bizden

başınızı sokup taşlara yalan söyleyin

koşun

yeleleriniz yırtılana dek boşluğa.