Üzgünüm Oğul

bir gece kondu misaliyim

yıkılmaya mahkum

yükseklere yenilmişim

kaç zamandır hissetmişim gövdemde

dozerin ağırlığını

ezip geçecek diye beni.

bacamdan tütemiyecek artık

kağıtların naylon torbaların dumanı

sıcak bir yuva görüntüsü veremiyeceğim

üzgünüm oğul

sokaklarda üşüdüyünde

sıcaklığıma sığınamıyacaksın artık

kiremitlerimden yağmur ninnilerini

duyamıyacaksın üzgünüm oğul

gözlerinden umutları çalacaklar

kuytu soğuklarına sende direneceksin

seninde alınacak elinden

kalemin var defterin

ve daha okuyamadığın kitabın

direnmessen üzgünüm oğul