Üzülmezsin

Üzülme diyorsun ya

Sahiplenme, senin değil hiçbir şey aşk bile

Can bile emanetken

Benim varlığıma hibe etme ömrünü diyorsun ya

Dinle !

Anan, baban ya gardaşını

Hele de kara gözlü evladını

Kendi ellerinle koysan kara toprağa

Uğurlarken sessizce bir fatihayla

Söyle nasılsa benim değildi deyip

Üzülmez misin?

Evin yurdun yuvan

Soğuk kış gecelerinde seni saklayan çatın

Yıkılsa başına

Yerle yeksan olsa duvarlar

Söyle

Üzülmez misin?

Taş duvar deyip geçer misin?

Can bile emanetti öyle değil mi?

Ne kolumuz ne bacağımız bizimdi

Bir bardak çayı içemesen elinle

Ya da

Güne

Güneşe kör baksa gözlerin

Üzülmez misin söyle?

Hepsi emanetti can bile deyip geçer misin?

Koklayamasan bir gülü doya doya

Koşamasan bahar çiçeklerinin arasından

Engin denizlerde bir kulaç atamasan

Üzülmez misin söyle?

Hadi onu da boşver

Hani o elindeki kara tesbihin

Kopsa, dağılsa emanet hayatlar gibi

Ne çok anısı vardı demez misin?

Bir bacağı kırılsa kara gözlü atının

Sıksan kurşunu ellerinle

İçin cız etmez mi söyle?

İşte öyle can

Yokluğunda

Evim başıma yıkılıyor

Dört duvar yerle bir oluyor

Bir bardak çaya gitmiyor elim

Gözlerim görmüyor ne maviyi

Ne yeşili

Kopan tespihler gibi dağılıyor hayatım

Bir bacağı kırılıyor gönlümün

Hadi sık kurşunu

Nasılsa emanet her şey

Üzülmezsin