Uzun Bir Yolun En Uzun Kestirmesi Bir Nevi

Fikre duran bir zehir, seni getirdi bugün

ve dün unutulası...

Üzgün bir kız çocuğu kadar yaralı.

Çıkar yol bildiğim sen de yoksun.

Haliyle bedenim ruhumdan yoksun.

Gün doğar elbet diyen bir ben,

şükre,tevekküle yüz çevirmeden,

susar naçizane;

elbet yeniden doğar gün diye...

Ne hallere tercüme oldu bu dil,

ne geceleri kavusturdu güne,

ne gözleri yaşlardan kurtardı da;

lal misali susakaldı sana...

Fikre bulaşalı zehir bugün,

bir yola koyuldu bu beden pervasızca...

Elbet vardı bir tarifi;

uzun bir yolun en uzun kestirmesi bir nevi..