Uzun Boylu Oturarak Ölmek

şimdi gömüldüğüm bu sessizliğin

bütün eylemi seni sevmekten ibaret

yaşamanın gül dikenli hırçınlaşan anlamlaşması

ve gönül kuşu lacivert bir hicrete mahkum

kimbilir gözlerini kimlerin öpmüşlüğü...

oh bu bilinemezlik şark kurnazlılığı sanki

ölüme karşı çıkan yanları güncelleşen acılarımızın

yavaş yavaş erimesi kalp ağrılarımın

kendimi tek tekrarımdır her gece öylesine

öylesine uzun boylu oturarak ölmek...

aşk için ölünürse ağaçlar gibi ayakta ölünürdü

bir pazar günü insanlar ilk güneş huzurundayken

hala gülüşlerinin sıcaklığını koruyan bir gülümsemeyle

ve ne bekleyenim var ne beklediğim surlarında susuşunun

güncel serseriliğiyle zamanın...ayaktayım...affet beni...

ceremesini çekmek günbatımlarında üşümenin

kar dolu bir ıssızlığın kaybolmuşluğunda

ve en sevdiğim saz heyeti gibidir nefes alışın

gözlerimin uçucu tadında hala sana bakmak var

dudaklarımdaki tereddütsüz imalarda

şavkırsın içimde cayır cayır

sesini duymak istiyorum eflatun soğuklarda...