Uzunca Bir Zamandan Sonra Yeniden Ürperdi Yüreğim

uzunca bir zamandan sonra yeniden ürperdi yüreğim

komutanının verdiği cezadan sonra

kan çanağı olmuş gözlerle

titrek bir halde nöbet tutan asker gibi

yorgun yüreğim

aşkının bedeli oldu nefretin bilemedim geç farkettim

oysa bulutları ağlatmamalıydı gözyaşlarımız

oysa mevsimleri tersine çevirmemeliydi bakışlarımız

biliyorum hala nefret ediyorsun benden

oysa ben üzülmemen için aşkımızdan vazgeçicek kadar çok sevdim seni

biliyorum bir çiğ tanesi kadar narindi yüreğin

biliyorum iki cümlede paramparça ettim

çünkü öldüğünde mezarı bile olmayacak biri için yıkılmanı istemedim

iki ayrı şehirde unuturuz birbirimizi dedim

ayrılınca sadece üzülürsün

ben sessiz sedasız

kimsesiz gidince yıkılma istedim

bu serseri gönlüm uzunca bir zamandan sonra yeniden ürperdi

titrek yaralı bir kuş gibiyim şimdi

adın aklımda saklı

kalbimde dayanılmaz bir acı

üşüyorum haziranın başında öyle üşüyorum ki

baş harfini fısıldıycak dermanım yok

öyle üşüyorum ki aklımı bulandıran hatıralarımı kapatıcak gücüm yok

şimdi yüreğim öyle yaralı

öyle yoksul ki

bir damla sen e okadar ihtiyacım var ki

ama biliyorum ki aşkımdan ölsem de şehrine adım atamam

biliyorum ki sevdam tüketse de sesini duyamam

yüreğimde yangınlar çıkıyor

korkuyorum

hatıralarla yaşayan bu yürek daha fazla kaldıramayacak

korkuyorum

çünkü yokluğun bu karmaşık hayatıma daha fazla sığmayacak

korkuyorum

seni ölmeden son bir kez görememekten korkuyorum

üzerine şehir kurulan yitik bir mezar gibiyim şimdi

kefenlenmeden gömülen şehit gibi şimdi kalbim

korkudan dili kitlenen bir çocuk gibi sessiz şimdi yüreğim

bilmiyorsun ki benliğini kaybetmiş bir yetim yüreğim

bilmiyorsun ki Ömer Naci gibi gurbette söküldü kalbim

dedim ya üzerine şehir kurulan yitik bir mezar gibiyim şimdi

uzunca bir zamandan sonra yeniden ürperdi yüreğim