V Hâli
ayrılığın adına V diyeceğim
daha ilk mektep yıllarımda
yer etmiş de kalemime
bu günler için yetiştirmiş
parmağımdaki şu yumruyu
kalemim
hiç durmaksızın
parmaklarımdan yüreğime
bir isyan ateşini harlıyor
hangi mitolojik tanrıya suç bulayım şimdi
üzerime hep büyük gelen
beyaz yakalı önlüğümle
çok da büyük hayaller kurmadım oysa
bir bisiklet kaplıyordu zaten
hayal dünyamı
sen henüz doğmamıştın
sana ve yokluğuna hazırlar gibi
siyah önlüğüm
hep üzerimde kaldı
ben büyüdüm o hiç küçülmedi
ömrümün beyazlarını hep siyahında yok edip durdu
sen henüz meme de bir bebektin
çok şey tükendi
çok şey kayıp gitti ellerimin arasından
önlüğüm siyahtı
ve tanrılar suçluydu
büyüyordum
bir bisikletlik hayal dünyam
büyük bir savaşın ardından
ayakta kalanlara sevinen bir meydandı
gülüşün sokağa karışmıştı artık
büyüyordum
hayatım
gidenler
düşenler
ölenler
ve daha nicesi
ve bunların
şahitliği
içinde kalmışlığın sıkışıklığı ile
önü alınamayacak
virajlarda savruluyordu
sen artık bez bebek değil
kadınlık hayalleri kuruyordun
büyüdüm istemsizce
yaş almak istemediğim
bir limanın
huysuz müdavimi
ben ve
siyah önlüğüm
özdeştik artık
her şeyi
siyaha boyamaktan keyif alıyorduk
suçlu bir tanrı da yoktu artık
suçlu bizdik
bizim siyahımızdı suçlu
sen geldin
önlüğümün beyaz yakası kendine geldi
geldi gelmesine de
koskaca bir siyahı beyaz edecek kadar
güçlü değildi
gücü yetmiyordu
biçilmiş olana
sen o beyaz yakada kaldın
bir V gibi
boğazımda bir düğüm...