Vaktinden Erken

Hayatım baharda hazana döndü

Kuruyup, döküldüm vaktinden erken;

Gönlümün ateşi yanmadan söndü

Sevdadan söküldüm, vaktinden erken.

Yüreğim isyanda, zârdan yetimim

Yokluğun içinde vardan yetimim

Babadan, gardaştan, yârdan yetimim

Eğildim, büküldüm vaktinden erken.

Hasret fırtınası esmiş özüme

Dostlarım el olmuş küsmüş sözüme,

Felek zulüm için kesmiş gözüne

Feleğe vekildim vaktinden erken.

Ne dizde hâl kaldı, ne gözde ferim

Dünyaya kahırmış çileymiş yerim

Çekerim her yükü kaderim derim

Hep derde ekildim vaktinden erken.

Kederi gönlüme bağlıyorum ben

Âhımla sinemi dağlıyorum ben

Ölmüşüm, hâlime ağlıyorum ben

Dünyadan çekildim vaktinden erken.

05 OCAK 2010