Valentina 2

İnfaz edildiğinde şafak türküleri

Yenilmişti ihtilalimiz

Duvarlar çoğaldığında

Hayat gizlenmişti onların arkasına

Lisanımız olmuştu sessizlik

Avuçlarında kanadı kırık şarkılar

Yüreğinin soluğu kesilmiş çırpınışları

Dünyayı okuyabiliyordum gözlerinin

Kanlı atlaslar çizili retinasında

Her şiir eksiltir insanı biraz aslında

Önce ruhumuzda uçmalı oysa kuşlar Valentina

Yol alamayız yoksa demir atmış bu dünyada

Her sessizlik bir duvardır Valentina

İnsan en çok kendi sessizliğini dinlermiş

Ve en çok kendini gömermiş

Matem tutmadan

Her yol ayrımında azalarak

Kendi yokluğuna alışa alışa

Ne mi diyorum Valentina?

Büyümemeliydik

Küçülmek uğruna