Var Söyle Sevgiliye....

var söyle sevgiliye ,

parmak uçlarını çekerse ellerimden

aç kalır şiir....

istanbul kötü yola düşer

ve denizleri kirletir bir kadının ayakları....

ağlar ayasofya,

ağlar çamlıca,

biteviye....

var söyle sevgiliye,

aşkınla beslenen sevda çiçeğiyim,

kan mı karanfil mi kokar ağzım ?

.......bilemem........

gözlerinin karasına aldanışım

.....tek bildiğim.......

gülümsediği her karede

içimden kıvrım kıvrım akar nehirler

anlat deme,

anlatılmaz .....çok özel !

bir çift bakış akar içimdeki şelaleye

kürek mahkumu bile olabilirim gönlünde

var söyle sevgiliye,

isterse vursun kalbime kelepçe

tercihen müebbetle....

yıldırımlar düşüyor tenime,

lügatlar telaş içinde,

aşka dair tüm sözcükler kekeme

duruşu aklımda

öpüşü yüreğimde

var söyle sevgiliye,

doktor hastasıyım

sinmiş dilimin ucuna kekre....

sol boşluğumda katran bir sızı

dişliyor göğsümü beceriksizce.....

var söyle sevgiliye,

kavuşmak adına saymaz mıydı

gökyüzündeki yıldızları

her gece.....

peydahladığımız her umuda inat

sönsede ışıklar

ve kapatsak kirpiklerimizi

bir iççekişe sığdırıp aşkı

sevişmeyi unutur muyduk

gözlerimizi sıcak tutsak birbirimizde....

sıcak

sımsıcak....

tutsak içimizde...