Varlığını Giyindim

Başıboş bir ezgi gibisin kırlarda

Upuzun gözlerin ki, kahvesini almış

Örtünülür akşamın asmalarıyla;

Aynı soğuk ve yapışkan kahır yedeğine alır

Gözkapaklarımı indiririm laciverte

Dağlarımın berfin kokulu gürültüsüyle

Varlığını giyinirim gülüşümü ıslatırken deminle

Ve Gizemli saatlerde içimi doldurur güzelliğin

Dökülür sarımsı saçlarından yaldızlar

Çatlamış dudaklarından pembe bir sınır çizilir

Yıllardır silemediğim şarap lekesi gibi

Ruhum ruhun ötesine geçemez, masalımın prensesi..