Varmıydı Çekip Gitmek
Taştan odalar
beni biri boğazlar
maziden biz söz derinden yaralar
hiç gaflet kusmamıştı
bu denli hayat
değilmiydi bizim gayemiz
ölümü kucaklamak
sukutun çığlığında
enseme bir tokat
kılıç kınında paslanmış
içimdeki Çeri derin uykuya dalmış
nerde kaldı o deli yüreğim
kim gelse
ser verip sırrımı vermezdim
bir dağ gibi dururdu
düşman fikrine yüreğim
nerde kaldı benim iman dolu
gönüllü neferim
hey hat
bozdu bu yüzyılda beni
kınında paslamış çivi
öyle cekip gitmemeli
sözü tokat gibi
yiğidin yüzüne söylemeli
belki uyandırırdı bin yıllık maziden
gür iman fışkırırdı ruhu mucevherden
hey hat bu muydu
hani bin başlı kanarya
yenildi pençesinde
tek başlı akbabaya
hani ırmak kenarlarında gezindiğimiz topraklar
hani bereketli ekmeğinden çalanlar
bizi bize komayanlar
bir gaflet ki
küffarın kılıcı uyandırmasın
nehirlerden su yerine kan akmasın
uyuyan iman gücünü
bir gün biri çıkıp uyandırmasın
sefilim hayat
nerde kaldı mertliğin yiğitliğin
hani dik gezerdin
şimdilerde kamburum çıkmış
uykularda rüyalara dalmışsın
varmıydı öyle çekip gitmek
dost acı söylerdi
varmı sukutuna yenilmek
hey hat
ensemdeki tokat
yüreğimde iman duygusunu çoğalt
bir zamanlar bendt tutmazdı
gürül gürül iman akardı
şimdilerde viran bağımda sadece baykuşlar var
rahmet yağmurları aksın gönlüme
yeşertsin içimdeki nuru
kaplasında tüm afakı
çökmesin bir daha gaflet uykusu