Varoşlara Yağmur Yağınca

varoşlara yağmur yağınca

çocukluğum ıslanır

siyah önlüğümün altında

dar çamur yollarda

ve akşam olunca

tek katlı kerpiç bir evde

defterlerim ıslanır

kalemlerimi sel götürür

ve annem mutfaktan çamur atar

gülerek...

gözyaşlarıyla

varoşlara yağmur yağınca

anılarımda

fırtınalar kopar

umutlarıma

şimşekler çakar

annem korkularımı

hatırlar

ve bu kez ağlar

içten bir tebessümle

o varoş gülümsemesiyle