Vatan Diye Namus Diye

Gidiyorum anne adını bilmediğim şehirlere

Gidiyorum sensizliğin baş kentine

Peygamber ocağının orta yerine

Gidiyorum anne ...

İçimdeki ateş sönmüyor

Yüreğim mahşer yeri anne

Ellerim terliyor yok yere

Nedensiz yaşlar döküyorum yüreğime

Sessiz çığlıklarım büyüyor anne

Yüreğimde ki o yara kanıyor sadece

İçimdeki o duygu gitmiyor anne

Varsa yoksa ölümü düşünüyorum yok yere

Askerliğimi görebilseydin sende

Ne kadar gurur duyardın biliyorum

Ve ne kadar güzel duracak o üniforma

Hissediyorum ..

Keşki babamda görebilseydi anne

Oda gurur duyardı benimle

Yaşasaydı gelirdi yemin törenime

Ben vatan diye namus diye yemin ederken anne

Öyle zor geliyor ki sorma

Gitmek acıtıyor beni yaralıyor

Özleyecek kimsem kalmasa da

Bu düşünce beni öldürüyor anne

Gitmek zor kalmak kolay demişler

Oysa ki öyle değil

Neyi kimi bıraktığına bağlı

Bir buçuk sene hasretlik değil bu devirde

Dedem anlatırdı eskidenmiş askerlik

Gidip de dönmemek o zamanlar yaşanırmış anne

Ölüm o zamanlar daha acıymış

İçimde ölmek yoksa bile bu kadar söylersem olacak anne

Ya bir mayın alır beni yada bir hain kurşun

Ya bir damatlık sarar beni yada beyaz kefenler örter günahlarla dolu yüreğimi

Öyle işte vakit geldi çattı anne

Bir buçuk sene sabahları emirlerle uyanacağım anne

Ne o sıcak yatağım neden sen varsın şimdi

Babam desen tümden kapamış kara kaplı hesap defterini

Şimdi ya bir ölüm ..

Yada bir mutlu son bekliyor beni..