Vâveyla

Tüm ihtişamıyla tutunur geceye yıldızlar

Bir sonbahar akşamı böldüğünde kuşların sesini rüzgar

Yüreğimde ne bir yaprak kımıldar

Ne damardan kan akar

Kuytu köşe ya da köşe bucak

Bir yer yok mu saklanacak

Bu denli ağır yaralıyken gözlerim

Işık yeniden mi doğacak

Bilmem

Yas karanlığına bulanmış

Çürümeye yüz tutmuş ay

Pencerelerdeki platonik aşıklar

Yalnızlıktan ah ediyor

Elmalar eskisi kadar kırmızı değil mesela

İnsanların yüzlerinde

Dayanılmaz bir vâveyla

"Ey dost çek artık elini bu yaradan

Kırbacını vurmuş zaten yaradan"

İnsafı kalmamış gibi mahalle bakkalının

Bildiği iki cümle

Ağlarsan eğer bitmez bu yol

Müsterih ol

Korkarım

Dar gelir bütün kaldırımlar

Yürümek istesem de elimi tutsa biri

Asfalt bile kinini kusar

Hüzün çöktü mü ağaç dallarına

Tüm yaşayanlar susar

Ah

Dilimden düşse de

Defterimde anısı asılı

Bir kuru gül gibi

Boynuma ip geçirdikleri

Yüreği

Tüm yalnızlığıyla tutunur yüreğe aşıklar

Bir kış gecesi soğuktan titrese de çocuklar

Yıldızlardan daha parlaklar..