Vazonun Mahzun Zambakları...

Seni anarken kuytu bir köşede

Adını terennüm eder çevremde çiçekler.

Ah bir bilsen o küçük pencerede

Hüznün, saklanan gölgeni heceler.

Yalnızlığın saltanatı susuz bir çiçek gibi nefeslenir

Eskiciden aldığın sırları dökülmüş o mavi vazoda.

Üzerinde gittikçe kaybolan gözlerim ki şenlenir ,

Güneş doğar - ay batar / kuytuda ruhum dinlenir..

Zaman nasıl da sürdü ellerini o kenarı kırık vazoya

Korkarak düştü üzerinden sararıp tek tek yapraklar

Gökyüzü açar mı yeniden üzerinde, konar mı mavi çınarın dallarına

Düşer mi aydınlığın parlak elleri ,vazonun mahzun zambaklarına/manolyalarına..

2001