Ve Çarpıyor Karanlığa Tren
Seni çok kandırdılar değil mi kalbim
Öyle ki ansızın düşündükçe
İçimde uzanıp giden raylar uyanıyor
Bir tren var, rotası meçhul!
Titriyorum... Sallanıp duruyor vücudum
Sanki vagonlardan fışkırıp çıkacaktı
Al renkli gözyaşlarım
Ağrıyorsun değil mi kalbim...
Karanlığa son sürat gideni durduramıyor kimse
Tutamıyor kimse elimden boşluğa düşerken
Eziliyorum!
Ruhum rayların altında sitem ediyor bana
Seni soruyorum kelebeklere, kalbim
Bulutlarda ağaran günlere seni soruyorum
Kırık kapılarının ardında seni arıyor gözlerim
Tutuşup kalıyorum saçtığın alevde
Gecenin bilinmedik bir vaktinde geliyorlar
İrkiliyorum...
Seni benden alıp götürecek olanlardan çekiniyorum
Melek miydi sahi onlar
Yahut birkaç serseri kabus muydu
Yardım et bana nolursun...
Yordular beni de seni yordukları kadar
Yağmuru kökünden kesip atamadım yanaklarımdan
Kovamadım kirpiklerime sığınan korkuları
Dokunamadım sana
Sana seslenmeye cesaret edemedim
Ve çarpıyor karanlığa tren , kalbim
Parçalanıyor ruhum!
Belirsizlikler ülkesine benim de adımı yazıyorlar
Beyaz bir kumaş tutuşturuyorlar avuçlarıma
Sana hoşçakal diyemedim...
Düğümlenip kaldı her şey boğazımda
Oysa ben sana kağıttan gemiler yapmıştım
Dingin sularda oyanaman için