Ve Günler Ölmeye Başladı

kayık su alıyor ağırdan

aynı daimi titrek ses

içimde giderek çoğalan

kutsanmış cici bir pazar

hiç şaşmaz halinden

baldırı çıplak hafifmeşrep

su sızmaz aralarından

ben bile kandım

artık kemirilecek duygularımın kalmadığı

bugün gibi prefabrik bir günde

sırnaş kelimelerin sürü sepet

kaba hatlarıyla fütursuz

harcıâlemin önünde

uyuşuk bir bedenden

bir skandalı rızası olmadan sırrından koparıp

güneşi balçıkla sıvama çabasına

tuttum çizgili bir post attım sana

sad but true cinsten

ingilizcem çok iyi değil

idare et lütfen

bu merdiven altı damızlık hatıraların

bir perde yüksekten faturayı bana kesip

mesuliyeti bana ait olan izlencesi

sadece elektrokardiyogramla ölçülen

kalbimin rutin yolunu bulmaya çalıştığı

olası nihai yürek grafiğinden

patlak veren tutarsız bulgu

kirliliğimizi gizli saklı yaşasak da

uzun süre saklayamayışımız

elimde kalan diğer bahtsız bedevi

bakarsın herkes kadar

hãlã yaşıyormuş gibi

aynı yerden kanayıp defalarca

denizde balık olur

kanatlarımın hakkını veririm

oysa kulağıma gelen fısıltı ve mırıltılar

bu şiirin cenazesinin

yine böyle bir pazar günü

vızıltılar eşliğinde

yağmurda kalkacağını söylüyor

tut ki

kadavramızın üstünde

kavgaya tutuşur iki mızmız karga

kefaretimizi ödemeye kalkışır

arkamızdaki tufan

sen kalırsın içimde don atlet

bundan öte farażā

kıpırdamadan bir ömür

zaafları avantaja çeviren

battal boy bir yalnızlıktan

medet ummak mı

blödsinn!..

♧m.g♧